hurken

ook zich hukken, zijn eigen hukken
vgl hukken, op zijn ~ zitten,
hukken, door zijn ~ gaan

MNW: hucken: Hurken, nederhurken, op de hurken of hukken gaan zitten.

• Niet te betrouwen dat al huckende pist, Goedthals 14, Brabant, 1568

[wnt]: hukken: Eene ineengedrongen houding aannemen door de knieën te buigen

veelal met de bijgedachte van zich schuil te houden, wegkruipen.

• Hukkende in de struiken Dacht hy de naadrende, als het hoen den wouw te ontduiken, Staring (1836).

Ook met de bijgedachte aan eene neiging of een langen duur: (gehurkt) blijven zitten, plakken, vooral in herbergen. In de Zuid-Nederlandse spreektaal.

Van Dale online: gewestelijk: huiken

zie andere definitie van hukken