“Gij stom wijf gij!”: riep hij, terwijl hij aan haar blond haar trok.
Twas wel héél anders dan den eerste keer dat ze samen naar de foor gingen, ze waren toen nog maar just tesamen, en hij dee wel héél lief toen nog.
Twas koud. Hij verwarmde haar met te wrijven over hare rug. En ze aten toen een ‘pomme d’amour’ en ze likten ook nog ne keer tesamen van een suikerspin. Nen barbe à papa. En hij stoefen mée haar jong.
Twas wel ne wree geweldigaard, da wel, en da wist ze, want ze was bekan een stuk tand kwijt toen hij in de botsauto’s, met haar derbij, tegen die ander, zo fel vrijwillig, tegen die marrokaanse knalde. (gedeelten uit gentblogt.be)