afkunnen ww., kon af, afgekund/afgekunnen
kunnen uitstaan, kunnen verdragen (van personen)
zie andere definitie van afkunnen
Kempen
afkunnen ww. kon af, afgekund overg. zw. werkw.
- verslagen, de baas kunnen, overtroeven
- moeilijkheden of problemen aankunnen
- iets op eigen houtje klaarspelen (AN; Van Dale: kunnen afdoen,...
Door Georges Grootjans - VL-WBK 1.0
• Weergaves: 376