botsen, aanporren, een duwtje geven, stoten

[wnt]: stuiken: ww. in 't Westvlaams naar analogie van andere ww. met ui ook sterk. Stooten. In een deel van Vlaanderen.

• De schietspoele stuikt te(g)en 't stuikblokske, Teirlinck.
• Op iemand stuiken, hem al snel gaande aanstooten, Aldaar.
• En als in zwarte manteling de meisjes uitkwamen, dan straalden hun oogen vol wilden lust. Dat begon met stuiken aan elkaars ellebogen, en fluisteren, Stijn Streuvels, Minnehandel (1903)