de toon­lo­ze e

etymologie: Vermoedelijk via Duits Schwa ontleend aan Hebreeuws sh?w? ‘leegte’; dat woord werd gebruikt door Joodse geleerden die zich tussen de 8e en 10e eeuw bezighielden met het vaststellen van de exacte teksten van Hebreeuwse bijbelboeken, als benaming voor het teken dat in het Hebreeuwse schrift aangeeft dat er tussen twee medeklinkers een neutrale, toonloze klinker voorkomt. De term is in de loop van de 19e eeuw in vele Europese talen overgenomen als naam voor de toonloze e en ten slotte ook de wetenschappelijke benaming daarvoor geworden. (M. Philippa e.a. (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands)