Teneinde geen elfendertig duplicate, onleesbare of onvindbare lemma's met steeds andere spellingen meer te hebben stel ik voor om lemmatitels aan een standaardspelling te onderwerpen. Hierbij bedoel ik vooral de klinkers, gezien de medeklinkers, hoewel er verschillende anders worden uitgesproken, min of meer hetzelfde blijven. Veel Vlaamse dialecten maken bovendien nog altijd een onderscheid tussen klanken die in het Nederlands samengevallen zijn (denk aan ei-ij, au-ou), maar deze klanken worden in de Nederlandse spelling (om een of andere reden) nog altijd onderscheiden, dus is het niet nodig om daar speciale aandacht aan te besteden. Evenmin is het nodig om in de spelling aandacht te besteden aan klinkers die alleen maar anders uitgesproken worden door de medeklinkers errond, maar geen betekenisverschil opleveren. Denk hierbij bv. aan de verschillende e-klanken in het Antwerps bed-bel: er bestaat geen 'bed' met de e van bel, net zo min als er een 'bel' met de e van bed bestaat.

Het Vlaams telt drie/vier klinkers meer dan het Nederlands, waardoor er dus enkele extra tekens nodig zijn. Het gaat hier om de scherplange e, de scherplange o, de zwaarlange e (en de zwaarkorte e). In verschillende dialectspellingen wordt hiervoor gebruik gemaakt van verschillende notaties, maar wat in mijn ogen de gemakkelijkst leesbare, de logischste en de historisch accuraatste spelling hiervoor is, is de eê (scherplange e), oô (scherplange o) en de èè (zwaarlange e). De zwaarkorte e kan, naast met een è, eventueel ook met een æ (ae) weergegeven worden. De rest van de klinkers kan behouden worden. De spelling van klinkers zou dan worden als volgt:

a - korte a - de a-klank van kat, kam, patat, Afrika
e - scherpkorte e - de e-klank van bed, bel, fret
e - doffe e - de e-klank van zilver, nen, kieken
i - doffe én scherpe i - de i-klank van ik, wip, pissen, vismijn, ni, kribbelen
o - korte o - de o-klank van kot, koppel, stommerik
u - doffe én scherpe u - de u-klank van bus, muziek, wulk (wullok), kursaal, kunsthumaniora
y - [i grec] = spelling van de scherpe i in sommige leenwoorden - de i-klank van azerty, fysica
aa - lange a - de a-klank van paal, gitaar, zagevent
ee - zachtlange e - de e-klank van week (7 dagen), gekeken, kameel
eê - scherplange e - de e-klank van eên, scheêf, leêr, têkenen, meêuw
èè/æ - zwaarlange e - de e-klank van hèèrd (NL: haard), pèèrd (NL: paard), blèten (NL: blaten)
è/æ - zwaarkorte e - de e-klank van kèrk/kærk (NL: kerk), wèrken/wærken (NL: werken), dèrm/dærm (NL: darm)
oo - zachtlange o - de o-klank van koterij, logo, gebroken
oô - scherplange o - de o-klank van schoôn, talloôr, boôm, roôd, doôd
ie - lange i - de i-klank van nief, kieken, vlieger, kriebelen (-> merk op dat deze klank in veel dialecten in Oost-Vlaanderen (en deels West-Vlaanderen), zoals in Nederland, eigenlijk meestal kort uitgesproken wordt)
uu - lange u - de u-klank van gebuur, burin, duzend
eu - de eu - de eu-klank van euro, deur, meugen - ook de klank van [euh]
oe - korte én lange oe - de oe-klank van poepen, boek, zoeken, boer, boerin

Daarnaast zijn er nog de 'tweeklanken', die ondanks hun naam voor de meeste Vlaamstaligen eenklanken zijn:

ei - lange ei - de ei-klank van ei, kei, kassei (-> merk op dat deze klank in de Vlaamse dialecten die een onderscheid in uitspraak tussen ei en ij maken langer klinkt dan de ij; de Nederlandse naam 'korte ei' zou dus ongepast zijn)
ij - gestipte ij - de ij-klank van gij, kwijl, tijd - ook de meestal doffe klank in het achtervoegsel 'lijk' (bv. bangelijk) - ook de scherpe i-klank in 'bijzonder'
au - de au - de au-klank van blauw, pauze, astronaut - ook de korte o-klank in 'Australië'
ou - de ou - de ou-klank van kabouter, schouw, koud
ui - de ui - de ui-klank van huis, buiten, snuisteren