'och, onze kleine had weeral wat snoep weggefrommeld in een winkel' zei zijn mama. 'Maar ja, hij is zo katterap', vergoelijkte ze.

Katterap. Het woord staat niet in het woordenboek, wat me enigszins verbaasde, maar het blijkt dus dialect te zijn. Ik ken het in elk geval al van kindsaf, en de eerste keer dat ik me herinner het te horen, was toen ik bij mijn grootmoeder een Rachel-koekje uit een blikken doos nam, en er op het moment dat ze even niet keek snel nog een tweede uit griste. Maar grootmoeder had het gezien en zei lachend: ‘Katterap ben jij.’ (demorgen.be - Ann De Craemer)