heen en weer bewegen

Woordenboek der Nederlandsche Taal: frequentatief van wrikken. Inz. in vlaamse bronnen aangetroffen.
Zich heen en weer bewegen van: van personen en zaken
Knoeien, frutselen, peuteren.

• ook in de Kempen, Lier:
  Hij sprong in het schuitje …, stak van kant en wrikkelde rechtstaande, stroomop, Timmermans, Pallieter (1916)
• ook in Oost-Vl.: Treeze Moeiens hondje Zat op heur kloef. 't Wrikkelde z'n steertjen En Treeze Moeie loech, in Oostvl. Zanten (19de e.)

zie ook: wrikkelgat, frikkelen, gefrikkel